Nu's profileCarAMallPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
CarAMallNever let the fear of striking out keep you from playing the game |
|||||||||||||||||||||||||||||
เมื่อมีใครเข้าใจผิด... มีคนมากมายถูกเข้าใจผิด
เพิ่มเราเข้าไปอีกคนหนึ่งจะเป็นไรไป เราก็อยู่ในโลกที่ผู้คนเต็มใจจะเข้าใจผิดอยู่แล้ว มีคนมากมายถูกเข้าใจผิด คนอ่อนแอพากันท้อแท้ แต่คนเข้มแข็งรอคอยการพิสูจน์อย่างมั่นใจ มีคนมากมายถูกเข้าใจผิด แต่บางคนพยายามเข้าใจตนเองให้ถูก และอยู่ให้เหนือกว่าความเข้าใจผิดของผู้อื่น มีคนมากมายถูกเข้าใจผิด แต่คนที่เข้าใจตนเองถูกต้องแล้ว พอใจที่จะได้คำตอบสั้นๆมากกว่าคำอธิบายที่ยืดยาว มีคนมากมายถูกเข้าใจผิด..แต่เมื่อความจริงเปิดเผยแล้ว คนที่แก้ตัวน้อยที่สุด...จะได้รับความนับถือมากที่สุด.. สำหรับฉันแล้ว...
เมื่อใครจะเข้าใจว่าเราเป็นยังไงก็ตามจะมีเราเท่านั้นที่เข้าใจตัวเองมากที่สุด
เราก็ต้องเป็นเรา..อยู่ของเรา ส่วนใครจะเป็นอย่างไร..ก็คือเค้าก็เป็นเค้า
ใครจะเข้าใจผิดอย่างไรก็ช่างเพราะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเราทำ..ดีไม่ดีเรารู้เอง
ถ้าเราคิดว่าเราทำดีที่สุดแล้ว มันก็จะดี เพราะความจริงก็คือความจริง
วันหนึ่งความจริงต้องเปิดเผยไม่สักวันก็วันใดวันนึง...ไม่ช้าก็เร็ว
คนทำดี...ความดีมันอยู่กับตัวเรา ใครก็ขโมยไปไม่ได้
แล้วคนที่มีเหตุผลก็ย่อมไม่เชื่ออะไรง่ายๆ
เท่าที่เห็นคนที่พูดความจริงมักจะไม่ค่อยมีคนเชื่อถืออยู่แล้ว เพราความจริงไม่ได้แต่งเติม
ส่วน..คนที่ทำไม่ดีย่อมได้รับผลของการกระทำที่ทำไป
ยิ่งพูดมากก็ยิ่งมากเรื่อง.. ..ถ่านนาฬิกาความรัก.. บ่อยครั้งที่ ความรัก ทำให้เราลืมไปในหลายๆ สิ่ง
ลืมว่า... เราเคยกินข้าวคนเดียว. . . . .โดยไม่รู้สึกเหงา เราถือกระเป๋าเองได้. . . . . . โดยไม่รู้สึกหนัก เคยเดินกลับบ้านคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก ยิ่งกับความรัก ที่คบกันเนิ่นนาน
ยิ่งเนิ่นนาน ความผูกพันก็ยิ่งมาก เมื่อความผูกพันเริ่มมาก ชีวิตเราก็มีแต่ความเคยชิน เคยชินที่จะกินข้าวกับเขา ดูหนังกับเขา หากชีวิตคือนาฬิกา และ เข็มสองเข็มคือความรัก คนที่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรามีบางครั้ง ที่ชีวิตเราเกิดรู้สึกประทับใจใครสักคน
ในเวลาที่เราไม่อาจจะทำอะไรได้
แม้มันเป็นเรื่องน่าเสียดาย..เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ที่เราจะพบใครสักคนที่สามารถตอบตัวเองได้ว่าเป็นคนที่เราตามหามาตลอด
และมันก็ยากพอ ๆ กับ การตัดใจ
ความรัก เป็นความรู้สึกที่บางครั้งก็อยู่ นอกเหนือการควบคุม ของความคิด
เราจึงสามารถรู้สึกได้ รักได้โดยใช้หัวใจรัก
แต่ขณะเดียวกัน การแสดงออก และการกระทำต่างๆ นั้น
กลับต้องใช้หัวใจและสมองไปพร้อมๆ กัน
หัวใจ..จะคอยบอกว่าเรารักได้ เพราะมีสิทธิ์ที่จะรัก
สมอง..จะบอกว่ารักแล้วจะสามารถแสดงออกได้แค่ไหน
"คนบางคนเกิดมาเพื่อให้เรารักแต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา"
ทำได้ไหม..รักในแบบไม่เรียกร้อง
ไม่ต้องการอะไร
รักเพราะรู้สึกรัก..เพราะว่ารักเต็มตื้นอยู่ในหัวใจ
ปล่อยให้คนที่เรารักมีชีวิตของเขา..
..อยู่บนเส้นทางของเขา..กับคนของเขา
ในขณะที่ความรักของเราก็ดำเนินต่อไป
ให้ความถูกต้องยิ่งใหญ่อยู่ในสมอง
ให้ความรักงดงามอยู่ในหัวใจ..ตลอดไป
ลูกปัดเขียน
(มันโดนใจอ่ะนะเลยเอามาเขียนไว้..ไม่ได้เขียนเองหรอก)
อดีตมีไว้จำ...ความทรงจำมีไว้เจ็บอดีต ................. คือสิ่งที่ผ่านไปแล้วแม้บางครั้ง มันจะไม่น่าจดจำสักเท่าไร แต่อย่างน้อย อดีต ก็ทำให้เราได้รับรู้ว่า บางครั้งเราควรทำตัวเช่นไร บางครั้งเราควรปฏิบัติแบบไหน และบางครั้งเราควรยึดติดกับมันมั้ย?? -*- ส่วน....ความทรงจำ บางคนคิดว่ามันมีไว้เจ็บ จึงเป็นจุดกำเนิดของคำที่ว่า >>>อดีตมีไว้จำ ความทรงจำมีไว้เจ็บ<<< หลายคนคงจะคุ้นเคยกับคำคำนี้ แต่สำหรับฉัน .............................. ............ ... อดีต คือ สิ่งที่น่าจดจำ และ ความทรงจำ คือ สิ่งที่ดีที่สุด ถ้าทุกคนคิดแบบนี้ คงจะไม่มีใครเจ็บช้ำอีกต่อไป คงจะไม่มีใครต้องมีแผลใจครั้งใหม่ และ ก็คงไม่มีใครต้องเสียใจเพราะสิ่งเหล่านี้
ตั้งแต่วันนี้ ..ฉันจะ.. เริ่มจดจำสิ่งดีดี ที่เรามีต่อกันดีกว่า ส่วน แง่ที่ไม่ดี ฉันก็ไม่จำมัน เพราะถึงจำไปก็รกสมองอยู่ดี
เรารักเค้าเพราะ..อะไร..เคยคิดไหมว่า
การที่เราจะ..รัก..ใครสักคนเพราะอะไร
เพราะเค้าดีเลิศเลอ
เพราะเค้าเก่งแสนเก่ง
เพราะเค้ารวยแสนรวย
หรือเพราะอะไรอีกมากมาย
เราก็ เคยมีเหตุผลที่จะรักมากมายอีกเช่นกัน
เลือกที่จะใช้สมองหาเหตุผล..ที่จะรัก
มากว่าที่จะใช้หัวใจรัก
รักเพราะเก่ง
รักเพราะดี
รักเพราะรวย
รักเพราะอะไรอีกหลายอย่างที่คิด ว่าเลิศเลอ
แต่สุดท้ายสิ่งที่เราได้เรียนรู้ก็คือ..
..ความรักที่ไม่จีรัง..
ช่วงเวลาไม่นาน
ความหวือหวา วูบวาบ
ความตื่นเต้นที่จะได้พบหน้า ได้พูดคุย
มันเหลือเพียง..ความเคยชิน
สิ่งผิดที่เคยมองข้าม กลายเป็นเรื่องใหญ่
ที่ทำให้ทะเลาะกันเป็นประจำ
เพราะอะไรรู้มั้ยที่เป็นอย่างนี้
เป็นเพราะ..เราเริ่มหมดรัก..
ที่มีให้กับสิ่งล่อตา ล่อใจภายนอก ไงล่ะ
เราเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้หัวใจ..รัก..กับสิ่งที่อยู่ภายใน
เมื่อสิ่งที่อยู่ภายนอก ไม่ใช่อย่างที่เราคิด
นิสัย..ไปกันไม่ได้
คนหนึ่งอยากไปซ้าย อีกคนอยากเลี้ยวขวา
กลายเป็นความแตกต่างไม่สามารถบรรจบ
เมื่อนั้นสิ่งที่สมองกลั่นกรองบอกให้รัก
ก็กลายเป็นสิ่งที่เราอยากหลีกหนี
จะดีกว่าไหม ...
ถ้าเราเริ่มรักใครสักคน..ด้วยหัวใจ
ลองคิดเล่นๆ กับตัวเองดูสิว่า
ถ้าหากเค้า ไม่ใช่อย่างทุกวันนี้
ไม่ใช่คนดีเลิศเลอ
ไม่ใช่คนรวยล้นฟ้า
ไม่ใช่คนเก่งแสนเก่ง
ไม่ใช่คนที่ควงแล้วเพื่อนอิจฉา
เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
ที่อาจมีข้อเสียสำหรับคนอื่นมากมาย
แต่สำหรับเรา เป็นแค่สิ่งเล็กๆที่พร้อมจะยอมรับ
มิใช่การมองข้าม เพียงชั่วคราว
เป็นคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างเรา
ดูแลปกป้องเรา แม้เค้าจะมีเพียงแค่ สองมือ
เป็นคนที่จะรักเราที่เป็นเรา
และรักเราด้วยหัวใจ
เรายังจะรักเค้าอยู่ไหม
ถ้าคำตอบที่ได้คือ..รัก..
เมื่อนั้นเราจะรู้ว่า ..ความรัก เป็นความสุข..
ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลที่จะรัก
แค่รัก..เพราะรักก็พอ
จะคิดถึงเค้าทำไม..ในเมื่อเค้าไม่เคยรักเธอเลย
ฉันเคยคิดว่า...เค้ารักฉัน...ฉันคิดผิดฉันเคยคิดว่า...
การที่มีเค้าโทรหาฉันทุกวัน...คุยกันนาน
การที่มีเค้าคอยมารับ-ส่งที่บ้านทุกวัน
การที่เค้าพูดคำพูดที่เป็นความห่วงใย
การที่เค้าบอกว่าหวง...เมื่อคนอื่นมายุ่งกับฉัน
การที่เค้าน้อยใจเวลาที่ฉันละเลยไม่สนใจ
การที่เค้าคอยอยู่ข้างๆ...ตอนที่ฉันต้องการ
ฉันเคยคิดว่า...
การที่เค้าอดนอนเพื่อรอโทรศัพท์จากฉัน
การที่เค้ายังถือสายไว้ทั้งคืนเพื่อเป็นเพื่อนฉันจนฉันหลับไป
การที่เค้าอดทนรอฉัน ไปโน้นไปนี้ ทำโน้นทำนี้ ตลอดเวลา
การที่เค้าเล่าเย้าแหย่ฉัน...อยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆ
การที่เค้าแคร์ เอาใจใส่ฉัน...เค้าบอกฉันว่า.เค้าแคร์ฉันมากที่สุด
การที่เค้าบอกว่า ... เค้าชอบฉัน ... เค้ารักฉัน ...
ฉันเคยคิดว่า...
ทุกการพูด การกระทำของเค้า ทุกอย่างคือ เค้ารักฉัน...
เพราะทุกคำพูด และการกระทำของเค้า ... ทำให้ฉัน..
............................รักเค้าเหลือเกิน................................
โลกของฉันและเธอโลกของเธอ...โลกของฉัน....
โลกของเธอ...เธอว่ามันกลม โลกของฉัน....มันก็กลม....ไม่ต่างกัน โลกของเธอ...หมุนรอบตัวเอง...อยู่ทุกวัน โลกของฉัน....ก็ทำอย่างนั้น...อยู่ทุกคืน โลกของเธอ....มีสองเวลา...ในหนึ่งวัน โลกของฉัน....ก็แบบเดียวกัน...ไม่เป็นอื่น โลกของเธอ...คือหนึ่งกลางวัน...กับหนึ่งกลางคืน โลกของฉัน....ก็ยืนพื้น...ด้วยวันและคืนเช่นกัน โลกของเธอ....ห่างดวงอาทิตย์...อีกตั้งไกล โลกของฉัน...หากอยากจะไป...ก็คงแค่ฝัน โลกของเธอ...ยังมองเห็นความเป็นไป...ของดวงจันทร์ โลกของฉัน...ก็เคยได้ยินเรื่องเล่าจากที่นั่น...เป็นบางที โลกของเธอ....มีเรื่องให้ทำมากมาย โลกของฉัน....ก็คล้าย ๆ จะต้องทำในแบบนี้ โลกของเธอ...สิ่งที่ตามหา...ยังคงต้องมี โลกของฉันในวันนี้....ก็ยังคงเดินทางต่อไป เหมือนโลกของเรา...ไม่มีอะไรที่แตกต่างกัน ทุกเรื่องราวในโลกนั้น...เป็นเช่นเดียวกัน...มาตั้งแต่ไหน เรื่องเดียวที่อาจไม่เหมือนกัน คือโลกของฉัน...มีเธออยู่ที่นั่น...มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เรื่องเดียวที่อาจจะต่างไป แค่ไม่รู้ว่าจะมีฉันอยู่บ้างไหม...ในโลกของเธอ...
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เธอ..ยังมีฉันอยู่ในใจเธอ..อยู่บ้างรึป่าว เรารักกันไม่ได้ หรือ เราไม่ได้รักกัน???"เรารักกันไม่ได้หรอก เราต่างกันเกินไป . . . และเธอก็คงจะเจอใครที่เหมาะสมกว่าฉัน"
ฉันแค่อยากถามเธอว่า . . . จริงๆ แล้วคำที่เธอบอก เรารักกันไม่ได้นั้น เป็นเพราะรักไม่ได้หรือเธอไม่ได้รักฉันกันแน่!!
ความรักสำหรับฉันไม่ต้องการเหตุผล ความรักสำหรับฉันไม่ต้องการความเพียบพร้อม ความรักสำหรับฉันไม่ต้องการสิ่งสวยหรู แต่ทั้งหมดที่ต้องการก็แค่การยอมรับ . . . และหัวใจที่เต็มใจหนึ่งดวงจากคนที่ฉันรักเท่านั้น
เรื่องความรู้สึกไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลอะไร เพราะที่ฉันทำลงไป ก็แค่รัก . . . และไม่สามารถหาเหตุผลใดๆ มาบอกเธอได้เช่นกัน
ดังนั้นอย่ามาบอกว่าเราไม่เหมาะสม อย่ามาบอกว่าเรารักกันไม่ได้ อย่ามาบอกว่าเราไม่คู่ควร อย่าเอาคำๆ นี้มาอ้างได้ไหม ถ้าเธอไม่รักก็บอกมาเลยว่าไม่รัก ไม่ต้องมาใช้เหตุผลแบบนี้หรอก
อย่ารู้สึกผิดเมื่อรู้ว่าฉันรักเธอมากมาย . . . และเธอไม่สามารถตอบรับได้ จึงเลี่ยงที่จะใช้คำว่าไม่รัก โดยใช้คำว่า “เราไม่เหมาะสมกัน” แทน ถึงแม้ว่าเหตุผลดีมากแค่ไหน ความหมายมันก็คือไม่รักอยู่ดี
ดังนั้นอย่ามาใช้คำคำนี้กับฉัน อย่ามาสงสารฉันหรือมาหวังดีกับฉันแบบนี้ เพราะฉันจะไม่ยอมรับสิ่งเหล่านี้จากเธอเด็ดขาด นอกจากคำว่า“รัก” หรือ “ไม่รัก” เท่านั้น ความคิดถึงในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา ฉันทำผิดไหมกับคนที่จริงใจอย่างนั้นฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผู้ชายมาชอบ มามอบความรักให้ ซึ่งแน่นอนว่ามันฟังดูแล้วเป็นเรื่องที่ดีไม่น่าจะมีอะไร
เพียงเเค่ฉันรับรักเขาคนนั้นคงจะพอ แต่....มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น
ฉันคิดว่าความรักของคนเราต้องการส่วนประกอบหลายอย่าง ไม่ใช่ว่ารักอย่างเดียวแล้วจะคบกันได้ตลอดไป มันควรมีความเข้าใจความห่วงใย และนิสัยที่เข้ากันได้
แต่เขาคนนั้น รัก ด้วยความหลง รักจนเกินความพอดี รักจนฉันรู้สึกว่าตัวฉันขาดความเป็นส่วนตัว เพื่อนๆ ก็เข้าใจผิดว่า เขารักฉันก็ดีแล้ว แต่สำหรับฉัน...มันไม่ใช่อย่างนั้น ... มันเป็นรักที่ฉันรู้สึกอึดอัดกับมันมากกว่า
ถ้าปล่อยเวลาให้ผ่านไปฉันก็จะกลายเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวไปทุกวัน ปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นถลำลึกลงไปในความว่างเปล่าของตัวฉัน ฉันจึงฝากบอกเพื่อนมาเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้เขาคิดอะไรเกินเลย และไม่ให้เขาเสียใจ
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจอะไรเสียเลย เขายังคงทำทุกอย่างทำให้ฉันรู้สึกดี แต่ยิ่งทำมันก็ยิ่งไกลกันออกไปทุกที...โดยที่เขาไม่รู้ตัว แล้วมาถึงวันนี้ฉันตัดสินใจบอกความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันมี
ฉันบอกว่า “ฉันไม่พร้อมที่จะมีความรักในตอนนี้ เพราะทุกวันนี้ฉันก็มีความสุขแล้วมากๆ กับเพื่อนและคนรอบข้าง ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม จะดีกว่าการที่รักกันแบบแฟน และฉันจะให้ความสนิทกันได้มากกว่านี้”
แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ และยังบอกว่าจะรอจนกว่าจะพร้อม ฉันยกเหตุผลทั้งหมดมาบอกด้วยเสียงที่เห็นใจและยอมรับในตัวเขา แต่เขาก็ยังยืนยันคำเดิมว่าจะรอ รอจนกว่าฉันจะพร้อม เขาพูดคำๆ นี้มาพร้อมกับน้ำตาของผู้ชาย
ฉันเริ่มทำอะไรไม่ถูก ทั้งสงสาร กลุ้มใจ ความรู้สึกปนกันไปจนแยกไม่ออก แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเมื่อมาเจอเพื่อนๆ ซึ่งมันทำยากนะ บอกเลยว่ายากมากๆ กับการที่ต้องเก็บความรู้สึกทั้งหมด ..แล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่มีอะไร
ฉันผิดรึป่าวที่ทำกับคนที่รักฉันด้วยความจริงใจ กับคำที่ฉันพูดไป ฟังดูโง่นะ ที่เจอกับผู้ชายดีๆขนาดนี้เเล้วปล่อยไป แต่ฉันไม่พร้อม....จริงๆThanks for comment !!!
|
|
||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
